ÜSTADIMIZ ABDULLAH BABA HAZRETLERİNİN MANEVİ IŞIĞINDA YAPILAN PERŞEMBE SOHBETLERİNİN
METNE DÖNÜŞTÜRÜLMÜŞ HALİNE HER HAFTA BURADAN ULAŞABİLİRSİNİZ.
Ahir Zamanda İmanı Muhafaza Etmek ve Zikrullahın Önemi
SOHBETİ YAZDIR

Ahir zamanda, Ümmet-i Muhammed'in savrulduğu bir zaman dilimini hep birlikte yaşıyoruz. Cenâb-ı Hak, bizleri bundan daha beter zamanların fitne ve fesadından da muhafaza buyursun.

Böyle bir zamanda insanın öncelikle kendi hakikatini anlaması, niçin yaratıldığını ve nereye doğru yol aldığını bilmesi gerekir. Allahu Teâlâ'nın kullarına gönderdiği ilâhî mesajı doğru anlayarak Cennet'e ve Cemâl-i İlâhî'ye vâsıl olabilmek için sa‘y ü gayret göstermesi elzemdir.

Ancak Ehl-i Sünnet ve'l-Cemaat anlayışı içerisinde; Allahu Teâlâ'nın kitabı Kur'ân-ı Kerîm'i ve Peygamber Efendimiz Hazret-i Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem'in Sünnet-i Seniyye'sini idrak ve şuur ederek hakkıyla İslâm'ı yaşayabilmek, bu istikamet üzere Allahu Teâlâ'ya vâsıl olabilmek günümüzde oldukça zorlaşmıştır.

Öyle fikir karışıklıkları meydana getiriyorlar ki Ehl-i Sünnet ve'l-Cemaat anlayışının içini boşaltmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Öyle ki Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretlerini devre dışı bırakarak:

“Biz, Allah'ın kitabı Kur'ân-ı Kerîm'den başka hiçbir şeyi tanımayız. Peygamber yalnızca Allah'ın kendisine emir olarak verdiği Kur'ân-ı Azîmüşşân'dan sorumludur. Bunun dışındaki meselelerin hiçbir geçerliliği yoktur!” diyorlar.

Aşk eri Mevlânâ Hazretleri de Mesnevî'sinde bu hususa dikkat çekerek şöyle buyurmaktadır:

“Ahir zamanın adi ukalası, kendilerini önce gelenlerden üstün görürler. Hileler öğrenip ciğerler yakmışlar, hileler bellemişlerdir. Asıl sermaye iksiri olan sabrı, ihsanı, cömertliği bırakıp boş düşüncelere dalmışlardır.”[1]

İşte maalesef böyle bir zamanı yaşıyoruz. Rabbim bizleri bu kimselerin şerlerinden muhafaza eylesin.

Oysa İslâm itikadına baktığımız zaman, Allahu Teâlâ Zülcelâl Hazretleri'nin dört kitap ve yüz suhuf indirdiğini, bunları da belirli peygamberlere verdiğini görürüz. Peki, kendilerine kitap veya suhuf verilmeyen diğer peygamberlere Allahu Teâlâ'nın hitabı nasıl olmuştur?

Mesela, Nuh Aleyhisselâtü Vesselâm Hazretlerine gemi yapma emrini Allahu Teâlâ nasıl bildirmiştir? Nuh Aleyhisselâtü Vesselâm'a bir kitap mı indirilmiştir? Yoksa bir suhuf mu verilmiştir de içerisinde yazılı bir emir mi bulunmaktadır?

Hayır! Allahu Teâlâ, Nuh Aleyhisselâtü Vesselâm Hazretlerine şöyle buyurmuştur:

“Kavminden daha önce iman etmiş olanlardan başkası artık inanmayacak. Sakın onların yaptıklarına üzülme! Bizim gözetimimiz altında ve öğrettiğimiz şekilde gemiyi yap, haktan sapanlar için Bana başvuruda bulunma! Onlar boğulacaklar!” [2]

Peki, Allahu Teâlâ bu emirleri Nuh Aleyhisselâtü Vesselâm'a nasıl bildirmiştir? Vahiy yoluyla bildirmiştir. Aynı şekilde Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretlerine de vahiy yoluyla bildirmiştir. Rabbimiz Zülcelâl Hazretleri şöyle buyurmaktadır:

“O, hevâdan (arzularına göre) konuşmaz. Onun konuşması ancak, bildirilen bir vahiy iledir.” [3]

Öyleyse bizler, Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretlerinin bütün Sünnet-i Seniyye'sine bağlı kalmanın ve O'nun rehberliğinde Allahu Teâlâ'ya vâsıl olunacağının idrak ve şuurunda olmalıyız. Rabbimiz şöyle buyurmaktadır:

“Peygamber'e itaat eden, Allah'a itaat etmiş olur. Kim yüz çevirirse bilsin ki, Biz seni onlara bekçi göndermedik.”[4]

Bunun dışındaki bütün yollar bâtıl ve geçersizdir.

Onun için Cenâb-ı Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretleri şöyle buyurmaktadır:

“Ümmetimle ilgili korktuklarımın en önemlisi Allah'a ortak koşmalarıdır. Dikkat edin, ben size onlar aya, güneşe, putlara tapacaklar demiyorum. Fakat Allah'tan başkasının arzularına ve emirlerine göre yaşayacaklar.”[5]

Yani insanın hazlarına, istek ve arzularına, nefsindeki bütün temayüllere nefs denir. Kişi, nefsinin arzu ve isteklerini doğru kabul edip bunları vahiy ile desteklemediği zaman akl-ı selim olmaktan çıkar, akl-ı sakîm hâline gelir. Böylece şerri doğru kabul etmeye başlar.

Rabbimiz bir Âyet-i Kerîme'de şöyle buyurmaktadır:

“Kendi nefsinin arzusunu kendisine ilâh edineni gördün mü?” [6]

Anlayabiliyor muyuz? Rabbim bizleri nefislerimize uymaktan muhafaza eylesin.

Onun için Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretleri şöyle buyurmaktadır:

“Ümmetim hakkında en çok korktuğum şey, yakîn zayıflığıdır (imandaki kesinlik ve sağlamlığın zayıflamasıdır).”[7]

“Yâ Resûlallah, yakîn zayıflığı nedir?” diye sorulduğunda şu Âyet-i Kerîme ile cevap verilmektedir:

“Eğer onlar da sizin iman ettiğiniz gibi iman ederlerse doğru yola girmiş, hidayeti bulmuş olurlar. Yok, eğer yüz çevirirlerse onlar sadece ve sadece didişmenin içindedirler.”[8]

Onun için burada imandan nifak meydana gelir. Bu durum münafıklığın temelini oluşturur. Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretleri, ümmetini bu tehlikeden kurtarmak için de şöyle buyurmaktadır:

“İnsanı münafıklıktan alıkoyan yegâne amel Allah'ın zikridir.[9] Allah'ı çok zikrediniz. Allah'ı çok zikretmekle muhakkak ki o nifak sizden bertaraf olur.”[10]

Bilâl Baba Hazretleri, Abdullah Baba Rahmetullahi Aleyh'in üstadı olarak bu hususta şöyle buyuruyor:

“Cehennem bir canavar gibidir. Büyük ateşiyle birlikte her tuttuğunu içine doğru çeker. Ancak onun güç yetiremediği bir şey vardır ki o da Allah'ın zikridir.”

Çünkü Allah'ın zikri, ateşin panzehridir.

Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretleri şöyle buyurmaktadır:

“Allah'ı o kadar çok zikrediniz ki insanlar size ‘Mecnun (deli)’ desinler.”[11]

Yine Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm şöyle buyurmuştur:

“İnsanoğlunu Allah'ın azabından kurtarmada Allah'ın zikrinden daha etkili hiçbir amel yoktur.”

Ashâb-ı Kirâm:

“Yâ Resûlallah! Allah yolunda cihad etmek de mi buna denk değildir?” diye sorduklarında Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm şöyle cevap vermiştir:

“Evet, kılıcın kırılıncaya kadar (düşmana) vursan bile! Zikir yine de daha üstündür.” [12]

Allah'ın zikrinden yüz çevirenler hakkında Cenâb-ı Hak şöyle buyurmaktadır:

“Allah kimin göğsünü İslâm'a açmışsa, o Rabbinden bir nur üzere değil midir? Allah'ı anmak (zikretmek) hususunda kalpleri katılaşmış olanlara yazıklar olsun! İşte onlar apaçık bir sapıklık içindedirler.” [13]

Rabbim bizleri bu hâle düşmekten muhafaza eylesin.

Cenâb-ı Hak, münafıkları muhatap alarak şöyle buyurmaktadır: Kullar Allah'ı zikrederlerdi; siz ise Allah'ı zikretmeyenlerdendiniz. Onları alaya alırdınız. Onların hâllerini taklit eder, bu hâllerini sürekli kınardınız.

Hatta onlardan sâdır olan güzel hâlleri, kerametleri, keşifleri; beyaz, nuranî sakallarını ve onların bezenmiş nuranî hâllerini, manevî güzelliklerini gördüğünüz zaman bile onlarla alay ederdiniz. “Hele şunların hâline bakınız!” diyerek onları küçümserdiniz.

Mevzu ile alakalı bir hadiseyi Abdullah Babam Rahmetullahi Aleyh'ten dinlemiştim. Sizlere de aktarayım.

Mevlânâ Hazretleri, Şems Hazretleri ile karşılaşmadığı dönemde medrese hocası olduğu için mollaları ve âlimleri yanına alırmış. Konya'da, bugün Aşkan Mahallesi olarak bildiğimiz, eski adıyla Aşıkan denilen yerde toplanırlar; ilmî mütalaalarda bulunur, sohbet ederlermiş.

O bölgede yaşayan bir Melâmî dervişi varmış. Çok affedersiniz, sabanına koşacak bir hayvanı olmadığı için sabanını sırtına almış. Bir baştan diğer başa giderken devamlı:

“Lâ ilâhe illallah, Lâ ilâhe illallah…” diye zikreder, sonra geri dönermiş.

Molla Celâleddîn, dervişin bu hâlini görünce şöyle söylenmiş:

“Bunlar da her işlerinde Allah'ı zikredeceğiz diye kendilerini ne hâle sokuyorlar!”

Bu sözü biraz da sesini yükselterek söyleyince derviş de duymuş. Söylenen söz çok ağırına gitmiş.

Hemen gidip abdest almış, iki rekât namaz kılmış ve doğrudan maneviyata müracaat etmiş:

“Yâ Rabbi! Eğer hidayeti kâfi ise hidayet eyle. Değilse zikrinin hakkını al Allah'ım!” diye dua etmiş.

Onun için sakın Allah'ı zikredenlerle ve Allah'ın davasında yürüyenlerle uğraşmayın. Efendi Babamızın da bir sözü vardı:

“Efendim, Alma mazlumun ahını, gökten indir Şahını!”

Evet, bu hadise üzerine manevi olarak Cenâb-ı Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretleri, Şam'da Kırklar Dağı'nda divan-ı sâlihîni topluyor. Bütün pîrân efendilerimiz bir araya geliyor. Orada şöyle buyuruyor:

“Rum diyarından Celâleddîn irşat olunacak. Onu irşat eden de bu yolda baş verse gerek!”

Devamında bildiğiniz üzere Şems-i Tebrîzî Hazretleri Konya'ya geliyor ve Mevlânâ Hazretleri'ni irşat ederek kemale erdiriyor.

Konya halkı, seher vakitlerinde Mevlânâ Hazretleri'nin zikir sesiyle uyanırmış. O dönemde bugünkü gibi çatılar yokmuş; evlerin üzeri yuvaklanmış damlarla örtülüymüş. Mevlânâ Hazretleri damın üzerinde, duman rengiyle sarı arasında bir nur hâlinde görünür, zikir sesi etrafa yayılırmış.

Öyle Allah'ı zikreden, Allah aşkıyla öyle mest olmuş bir ermiş ki Mevlânâ Hazretleri, aşkı ve muhabbetiyle yanına gelenleri de yakarmış.

Kendisine gelip:

“Efendim, bu makama nasıl ulaştınız?” diye sorduklarında:

“Ben ol da bil!” diye cevap verirmiş.

Münafıklar ise bu tür manevî hâllere hiçbir zaman tahammül gösteremezler.

Cenâb-ı Hak, bu hususta şöyle buyurmaktadır:

“Hayır! İnsan kendini yeterli gördüğü için mutlaka azgınlık eder.” [14]

Kendini Allah'a yakınlık noktasında yeterli görerek, “Biz beş vakit namazımızı kılarız, işimize bakarız. Bunlara ihtiyacımız yok.” diyerek zikrullahı ve manevî gayreti hafife alan kimseler helâk olmuşlardır, diyor Rabbimiz.

Rabbim bizleri böyle bir anlayışa kapılmaktan ve bu hâllere düşmekten muhafaza eylesin.

Takriben yirmi beş yıl önce, oldukça kalabalık bir cemaatle gürül gürül zikrullah yapıyorduk. Zikrullahın bir bölümünde iki kişi cemaatten ayrılarak bir direğin kenarına geçip durdular.

Zikrullah bittikten sonra, “Bir bakın bakalım, sıkıntıları neymiş?” dedim. Kendilerine sorulduğunda:

“Siz şirk yapıyorsunuz. Şirk olduğu için bu şekilde Allah'ı zikretmiyoruz.” diyerek kenara ayrıldıklarını söylediler.

Rabbimiz onları ne güzel ifade ediyor, değil mi? Cenâb-ı Hak şöyle buyuruyor:

“Çünkü onlar, kendilerine, ‘Allah'tan başka hiçbir ilâh yoktur.’ denildiği zaman inanmayıp büyüklük taslıyorlardı. Ve: ‘Biz, hiçbir mecnun (deli) şair için ilâhlarımızı bırakır mıyız?’ diyorlardı.” [15]

Rabbim bizleri bu hâllere düşmekten de muhafaza buyursun.

Allahu Teâlâ herkese kendisini zikrettirmez, herkese “Lâ ilâhe illallah” dedirtmez. Onun için dünyadayken Allah'ı zikretmeyen kimse, ölüm anında da o mübarek kelimeye hasret bir şekilde bu dünyadan göçer.

Rabbim, Üstadımız Abdullah Baba'mızın himmet ve feyziyle maneviyat yolunda aşk ve muhabbet üzere yaşamayı ve bu hâl üzere göçmeyi cümlemize nasip eylesin. Her dem Allah'ı zikreden kullardan olalım inşallah.

Onun için Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretleri şöyle buyurmaktadır:

“Üç şey kimde varsa şeytanın ve yardımcılarının şerrinden kurtulmuştur:

Zikrullahı gece gündüz çokça yapanlar, seher vakitlerinde (Estağfirullah el-Azîm diyerek) istiğfar edenler ve Allah korkusundan ağlayanlar.” [16]

Onun için seher vakitlerinde kalkıyoruz, Allah'a secde ediyoruz. Akabinde istiğfarlarla, salât ü selâmlarla ve İhlâs sûreleriyle Rabbimiz Zülcelâl Hazretlerine kendimizi kabul ettirmeye gayret ediyoruz. İnşallah Cennet'e ve Cemâl-i İlâhî'ye de yüzümüz olur.

Allah hepinizden razı olsun. Geceniz ve cumanız mübarek olsun.

 

 

 

 

 

[1] Mesnevî, 4. Cilt

[2] Hûd Sûresi, 36-37

[3] Necm Sûresi, 3-4

[4] Nisâ Sûresi, 80

[5] İbn Mâce, 4205

[6] Furkân Sûresi, 43

[7] Taberânî, el-Mu'cemü'l-Evsat

[8] Bakara Sûresi, 137

[9] Camiüssağir-8509

[10] Beyhakî, Şuabü’l-Îmân, I, 414

[11] Ahmed b. Hanbel, İbn Hibbân

[12] Ahmed b. Hanbel, Müsned, 5/239; Taberânî, el-Mu'cemü'l-Kebîr

[13] Zümer Sûresi, 22

[14] Alak Sûresi, 6-7

[15] Sâffât Sûresi, 35-36

[16] Râmûzü'l-Ehâdîs, 266/1

Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK kapsamında toplanıp işlenir. Detaylı bilgi almak için Veri Politikamızı / Aydınlatma Metnimizi inceleyebilirsiniz. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.