Ahir zamanda bir mürşid-i kâmilin evladı olabilmek ve salih kullar zümresine dâhil olabilmek büyük bir bahtiyarlıktır. Meşâyıh-ı Kirâm Hazretleri, bunun Allahu Zülcelâl Hazretlerinin kuluna ihsan ettiği en büyük nimetlerden biri olduğu hususunda ittifak etmişlerdir.

Rabbimize sonsuz hamd ü senalar ediyoruz. Bir mürşid-i kâmile evlat olma bahtiyarlığına erişmişiz. Ahir zamanın türlü fitneleri arasında Allahu Teâlâ Hazretleri bizlere Kendisini zikretme, anma ve manevî bir yolda bulunma fırsatı ihsan etmiş. Bu, şükrünü eda etmekten âciz olduğumuz pek büyük bir nimettir.

1985 yılında, Üstadımız Abdullah Baba Hazretlerine, Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretleri tarafından manevî bir görev tevdi edilir.

Üstadımız, bu mühim vazifenin kendisine tevdi edildiği o anı şöyle anlatmıştı:

“Manevî görev tevdi olunurken büyükçe bir ayna vardı. Aynanın sağ cenahında erkekler, sol cenahında ise kadınlar bulunuyordu. Bunların cümlesi bize tek tek gösterildi ve ‘Bunlar, kıyamet sabahına kadar Sana tâbi olacak olan kimselerdir.’ denildi.”

Biz de kendilerine, “Efendim, o âlemde, yani bu görevler size tevdi olunurken, bizleri de tanıyor muydunuz?” diye sorduğumuzda,

Cennet Mekân Abdullah Baba Hazretleri şöyle buyurmuştu:

“Oğlum, annesinin karnındaki cenine kadar hepsini tek tek göstermişlerdi. Biz, dervişlerin sadık olanlarını da kâzib olanlarını da biiznillah biliyorduk.”

Bu kimselerin daha o âlemde tanıtılmış olması, Allahu Zülcelâl ve Tekaddes Hazretlerinin, onları Kendisine yakın kılmak üzere Allah dostlarına emanet etmesinin bir işaretidir. İşte bizler de böyle bir vesileyle mürşid-i kâmil olan Üstadımız Abdullah Baba Hazretlerine manevî evlat olma bahtiyarlığına eriştik.

Üstadımız Abdullah Baba Hazretlerinin manevî himmet ve terbiyesi altında, Kur’an-ı Kerim ve Sünnet-i Seniyye yolunda ilerlemeye gayret ediyoruz. Rabbim bu nimeti üzerimizde daim eylesin. Bizleri nefsimizin hevâ ve hevesine bırakmasın. Âmin.

Günümüzde insanlar haktan ve hakikatten uzaklaşmakta, topluluklar hâlinde dalâlete sürüklenmektedir. Bu sebeple bugün biraz istiğfardan bahsedelim. Zira istiğfar, tasavvuf yolunun vazgeçilmez esaslarından ve manevî yolculuğun ilk basamaklarından biridir.

Üstadımız Rahmetullahi Aleyh Hazretleri bizlere sık sık şu nasihatte bulunurdu:

“Evladım, siz zikrullah meclisine oturduğunuz zaman, okuduğunuz her bir esmayı ve yaptığınız her bir hareketi Kur’an-ı Kerim'in ve Resûlullah Aleyhissalâtü Vesselâm'ın sünnetinin himayesinde gerçekleştirirsiniz. Bunun neticesinde de bu meclisten affedilmiş ve mağfirete nail olmuş olarak ayrılırsınız.”

Zira Cennet Mekân Abdullah Baba Hazretlerinin bütün manevî yolunun kaynağı, Hazreti Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimizin sünnet-i seniyyesine dayanır.

Nitekim az önce burada zikrullaha başladık. Peki, zikrullaha ilk olarak ne ile başladık? “Estağfirullah el-Azîm, Estağfirullah el-Azîm, Estağfirullah el-Azîm” diyerek istiğfar ettik. Üstelik bu istiğfarı ferdî olarak değil, cemaat hâlinde, hep birlikte gerçekleştirdik.

Toplu hâlde istiğfar edilmesi, bugün bazı insanların oldukça garipsediği bir husustur.

“Bu insanlar neden hep birlikte istiğfar ediyor, neden toplu hâlde kelime-i tevhid okuyor?” diye şaşırmaktadırlar.

Hâlbuki Rabbimiz, Kur’an-ı Kerim'de müminlere hep birlikte tövbe etmelerini emrederek şöyle buyurmaktadır:

“Ey müminler! Hep birlikte Allah'a tövbe ediniz ki kurtuluşa eresiniz!” [1]

Şimdi düşünelim: Bu meclislerin dışında insanlar ne kadar sıklıkla bir araya gelerek topluca istiğfar etmektedirler?

Dolayısıyla şu anda hepimiz, Allahu Zülcelâl ve Tekaddes Hazretlerinin Kur’an-ı Azîmüşşan'da bildirdiği tövbe ve istiğfar emrini, cemaat hâlinde yerine getirmeye gayret ettik. Bu, Kur’an ile amel etmenin ve Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm'ın sünnetine tâbi olmanın bir tezahürüdür.

Nitekim Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm, Rabbimizin kullarına olan mağfiretini bildiren bir hadis-i kutsîde şöyle buyurmuştur:

“Ey Âdemoğlu! Senin günahların gökyüzünün bulutlarına (gök kubbeye) kadar ulaşsa bile, sonra Benden bağışlanma dilersen (istiğfar edersen), seni bağışlarım...” [2]

İşte istiğfarın ne kadar büyük bir rahmet kapısı olduğunu bu hadis-i kutsîden de anlıyoruz. Öyleyse şimdi istiğfarın nerede, ne zaman ve nasıl yapılması gerektiği üzerinde duralım. Bu hususta kısaca bazı bilgiler verelim.

İstiğfar öyle büyük bir rahmet kapısıdır ki Allahu Teâlâ'nın gazabından, kullarına gelecek bela ve musibetlerden korunmaya vesile olur. Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm'ın ümmeti için en büyük emniyet vesilelerinden biri de istiğfardır.

Rabbimiz, Kur’an-ı Kerim'de şöyle buyurmaktadır:

“Oysa Sen onların içinde bulunduğun sürece Allah onlara azap edecek değildir. Ve onlar istiğfar ettikleri (bağışlanma diledikleri) sürece de Allah onlara azap edecek değildir.” [3]

Anlıyor muyuz? İstiğfarın ne kadar büyük bir nimet olduğunu buradan da görebiliriz.

Nitekim Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm, Ashâb-ı Kirâm'a Allah'ın kendilerine iki emân, yani iki güvence verdiğini bildirmiştir.

Birincisi, Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm'ın aralarında bulunduğu müddetçe Allahu Teâlâ'nın onlara azap etmeyeceğidir.

Bunun üzerine Ashâb-ı Kirâm:

“Yâ Resûlallah! Siz aramızdan ayrıldıktan sonra bizim hâlimiz ne olacak?” diye sordular.

İşte Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm, ikinci emânı şöyle açıklamıştır:

“İkinci emân ise istiğfardır. Siz istiğfar ettiğiniz müddetçe Rabbim Zülcelâl ve Tekaddes Hazretleri size azap etmeyecektir.” [4]

Dolayısıyla istiğfar, mümin için yalnızca dil ile söylenen bir söz değil, aynı zamanda Allahu Teâlâ'nın rahmetine sığınmanın ve Onun azabından korunmayı dilemenin en mühim vesilelerinden biridir.

Şimdi nerelerde, nasıl istiğfar etmemiz lazım?

Hepimiz beş vakit namazımızı kılıyoruz, değil mi? Farz namazlarımızı eda ettikten sonra, “Estağfirullah, Estağfirullah, Estağfirullah ellezî lâ ilâhe illâ Hû, el-Hayyü'l Kayyûm ve etûbü ileyh” diyerek istiğfar ediyoruz. Hepimiz bu istiğfarı biliyoruz, değil mi?

Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm şöyle buyurmuştur:

“Kim farz namazdan sonra bu istiğfarı okursa, denizköpükleri kadar günahı olsa bile Allahu Teâlâ onu affeder ve mağfiret buyurur.”[5]

Öyleyse farz namazlarımızı kıldıktan sonra bu istiğfarı okumayı ihmal etmemeli, her namazımızın ardından bu sünneti yerine getirmeye gayret etmeliyiz.

Sahih-i Müslim'de Hz. Sevbân (radıyallahu anh) tarafından rivayet edildiğine göre, Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm namazını tamamlayıp selâm verdikten sonra üç defa istiğfar eder ve ardından şöyle buyururdu:

“Estağfirullah, Estağfirullah, Estağfirullah.”

Daha sonra da:

“Allahümme ente’s-selâm ve minke’s-selâm, tebârekte yâ ze’l-celâli ve’l-ikrâm.” diye dua ederdi. [6]

Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm'ın bu uygulaması, farz namazların ardından üç defa istiğfar etmenin sünnet olduğunu göstermektedir.

Peki, neden namazımızı bitirdikten sonra istiğfar ediyoruz?

Çünkü kul, namazını dikkatle ve huşû içerisinde kılmaya ne kadar gayret etse de ibadetinde birtakım eksiklikler ve noksanlıklar bulunabilir. İşte namazın ardından yapılan istiğfar, kulun bu eksiklikleri için Rabb’inden af ve mağfiret dilemesidir.

Kul üç defa “Estağfirullah” dediğinde melekler namazındaki eksiklikleri ve kusurları düzeltirler. Böylece namaz, Allahu Teâlâ Hazretlerine arz edilirken bu noksanlıkların giderilmesine vesile olunur ve amel defterine eksik kaydedilmesinin önüne geçilir.

Nitekim namazın hakkını vermeye gayret etmeli, ibadetimizdeki kusur ve noksanlıklarımız için Rabbimizden bağışlanma dilemeliyiz. Namazlarımızın ardından;

“Estağfirullah, Estağfirullah, Estağfirullah.” veya “Estağfirullahe'l-Azîm ellezî lâ ilâhe illâ Hû, el-Hayyü'l Kayyûmü ve etûbü ileyh.” diyerek istiğfarda bulunmayı ihmal etmemeliyiz.

Allahu Teâlâ Hazretleri, namazların arasında işlenen küçük günahların affedilmesini de namazın bereketine bağlamıştır. Bunun nasıl gerçekleştiğini Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm döneminde yaşanan bir hadise üzerinden anlayalım.

Ashâb-ı Kirâm'dan bir zat, bahçesinde dolaştığı sırada bir kadınla karşılaşır. Kadını görünce nefsine hâkim olamaz ve ona dokunur. Ardından yaptığı işten dolayı büyük bir pişmanlık duyar, tövbe ve istiğfar ederek koşar adımlarla Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm'ın huzuruna gelir.

“Yâ Resûlallah! Ben çok fena bir iş yaptım.” der.

Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm:

“Hayırdır, ne oldu?” diye sorar.

Sahâbî şöyle cevap verir:

“Yâ Resûlallah! Yabancı bir kadına rastladım. Nefsime hâkim olamadım, ona sarıldım. Hatta onu öptüm, yâ Resûlallah.”

Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm bu sözler üzerine bir müddet sessiz kalır. Zira Resûlullah Efendimiz bir hususa üzüldüğünde hemen konuşmayıp sessiz kalırdı.

Bu şekilde bir müddet bekledikten sonra ikindi vakti gelir. Bilâl-i Habeşî Hazretleri ikindi ezanını okur. Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm namaza kalkar ve cemaatle birlikte ikindi namazı eda edilir.

Namazın ardından Resûlullah Efendimize vahiy gelir. Ashâb-ı Kirâm bu hâli müşahede eder. Daha sonra Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm o sahâbîyi yanına çağırarak:

“Gel, sana indirilen şu ayeti okuyayım.” buyurur ve Allahu Teâlâ Hazretlerinin şu âyet-i kerîmesini bildirir:

“Gündüzün iki tarafında ve gecenin gündüze yakın saatlerinde namaz kıl. Şüphesiz iyilikler kötülükleri giderir.” [7]

Ardından o sahâbîye, yaptığı bu hatanın namaz vesilesiyle bağışlandığını bildirerek:

“Senin de bu hâlin üzerinden kaldırıldı. Bir daha böyle bir şey yapma.” buyurur.[8]

İşte buradan anlıyoruz ki müminin kıldığı namazlar, namaz vakitleri arasında meydana gelen küçük günahların silinmesine vesile olur. Rabbimiz, kulunun namazı hürmetine onu affeder ve mağfiret buyurur.

İkincisi, biliyorsunuz, yatağa yattığımız zaman okumamız gereken birtakım dualar ve zikirler vardır. Hele hele ahir zamanda bunları mutlaka yerine getirmeye gayret etmeliyiz.

Peki, bunlar nelerdir?

Hazreti Fâtıma Annemiz bir gün Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm'ın huzuruna gelerek şöyle der:

“Yâ Resûlallah! Değirmende un öğütmek, iki çocuğuma bakmak ve evin işlerini yapmak beni çok yormaya başladı. Ellerim değirmen taşını çevirmekten yara oldu. Bana yardımcı olacak bir hizmetçi verilmesi mümkün değil mi?”

Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm ise ona bir hizmetçi vermekten Allah'a sığındığını ifade eder.

Düşünebiliyor musunuz? Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm herkese yardım eder, ümmetinin sıkıntılarıyla ilgilenirdi. Ancak söz konusu kendi kızı olduğunda dahi ona ayrıcalık tanımazdı. Kendi ailesi söz konusu olduğunda da Allah'ın koyduğu ölçülerden taviz vermezdi.

Hâsılıkelâm, Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm, Hazreti Fâtıma Annemiz ile Hazreti Ali Efendimize şöyle buyurdu:

“Size hizmetçiden daha hayırlı bir şey söyleyeyim mi? Yatağa girdiğiniz vakit otuz üç defa Sübhânallah, otuz üç defa Elhamdülillah ve otuz dört defa Allahu Ekber deyiniz. Bunu yapmanız sizin için bir hizmetçiden daha hayırlıdır.”[9]

İşte bizler de Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm'ın bu sünnetine uyarak yatağa girdiğimizde otuz üç defa Sübhânallah, otuz üç defa Elhamdülillah ve otuz dört defa Allahu Ekber diyerek tesbihatımızı yapıyoruz.

Ben bu uygulamayı Abdullah Baba'm Rahmetullahi Aleyh Hazretlerinde de gördüm. Kendileri dizlerinin üzerine oturur yahut bağdaş kurarlardı.

Önce üç defa Kevser Suresi'ni okur, ardından avuçlarına üfleyerek ellerini mübarek bedenlerine sürerlerdi.

Daha sonra üç defa İhlâs-ı Şerif'i okur, yine avuçlarına üfleyerek bedenlerini mesh ederlerdi. Bunun ardından üç defa Felak Suresi, üç defa Nâs Suresi, üç defa Fâtiha Suresi ve bir defa Âyetü'l Kürsî okurlardı. Sonrasında ise tesbihatlarını yaparlardı.

Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm'ın sünnetinde yer alan bu gece ibadetlerinin ardından üç defa:

“Estağfirullahe'l-Azîm ellezî lâ ilâhe illâ Hû, el-Hayyü'l Kayyûmü ve etûbü ileyh.” diyerek istiğfar etmeyi de ihmal etmemeliyiz. Üstadımızın aktardığı üzere, kişi bu hâl üzere vefat ederse Allahu Teâlâ Hazretleri onun sorgusunu kaldırır.

İnsanın son sözü ne ise Allahu Teâlâ Hazretleri ona itibar eder. Düşünün ki emr-i Hak vâki oldu, gece yatağımıza yattık ve sabah uyanamadık...

Şimdi insanın aklına şöyle bir soru gelebilir: “Söylenen böyle bir kelâm, insanın üzerinden bu kadar yükü kaldırır mı?”

Bakınız, kâinat öyle bir nizam ve sistem üzerine yaratılmıştır ki ağzımızdan çıkan her bir sözün bir şekli ve sureti vardır. Hiçbir söz karşılıksız ve tesirsiz değildir.

İşte Allah-ü Teâlâ'nın "Siz, Beni anın (zikredin) ki Ben de sizi anayım."[10] sırrı budur.

Sen anarsın, rahmetiyle de O karşılık olarak gönderir. Anlıyoruz değil mi? Aynı bunun gibi “Estağfurullah el-Âzîm” ifadesinin misal âlemindeki karşılığı, bütün masiyeti yok edecek bir nurdur.

Bakın, Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretleri döneminde Af bin Malik radıyallahu anh vardı.

Avf bin Mâlik el-Eşcaî’nin oğlu Salim, müşrikler tarafından esir alınmıştı. Avf, büyük bir çaresizlik ve üzüntü içinde Peygamber Efendimize (sav) gelerek, "Ya Resûlullah! Oğlum Salim esir düştü, annesi de ben de perişanız, ne yapmamızı emir buyurursunuz?" dedi.

Peygamber Efendimiz (sav) ona, "Allah’tan korkun, sabredin ve hanımınla birlikte çokça 'Lâ havle velâ kuvvete illâ billâh' zikrine devam edin" buyurdu.

Avf, eve dönüp durumu hanımına anlatınca hanımı, "Resûlullah ne güzel bir şey emretmiş" dedi ve karı-koca durmaksızın bu zikre devam ettiler.

Bir süre sonra düşmanların elinde deri bağlarla sıkıca bağlanmış olan Salim'in bağları, Allah'ın izniyle kendiliğinden çözüldü. Salim bağlarından kurtulunca müşriklerin bir anlık gafletinden yararlanıp oradan kaçtı ve kaçarken müşriklere ait olan büyük bir deve sürüsünü de önüne katıp Medine'ye, babasının evinin kapısına kadar getirdi.

Kapının önünde oğullarının sesini ve deve gürültülerini duyan anne ve baba hayretle dışarı fırladı ve oğullarına kavuştular.

Durum Peygamber Efendimize (sav) iletilince, bu develerin kendilerine helal rızık olduğunu müjdeledi ve tam bu hadise üzerine,

"Kim Allah’a karşı gelmekten sakınırsa, Allah ona bir çıkış yolu açar ve onu hiç beklemediği bir yerden rızıklandırır. Kim Allah’a tevekkül ederse, O kendisine yeter." mealindeki Talâk Suresi 2 ve 3. ayetleri nazil oldu. [11]

Biz Allahu Zülcelal ve Tekaddes Hazretlerine, Efendimiz Aleyhisselatü Vesselamın söylediğine itibar ederiz. Resulullah Efendimiz bize neyi verdiyse biz onu alacağız.

Estağfurullah el-Azîm denince ne oluyormuş? Af ve mağfiret olunuyormuş.

Hasan-ı Basrî Hazretlerine bir defasında dört kişi gelerek kendisine dert ve sıkıntılarını arz ettiler. Bunlardan biri kuraklıktan, diğeri fakirlikten, bir başkası tarlasının verimsizliğinden, diğeri ise çocuğunun olmayışından şikâyet ederek himmet talep etti. Hasan-ı Basrî Hazretleri, her birine istiğfâr etmelerini tavsiye etti.

Yanında bulunanlar kendisine:

“Efendim, bu kimselerin dertleri ve sıkıntıları birbirinden farklı olduğu hâlde siz hepsine de aynı şeyi tavsiye ettiniz.” dediler.

Hasan-ı Basrî Hazretleri ise onlara şu âyet-i kerîmeleri okuyarak cevap verdi:

“Rabbinizden bağışlanma dileyin; çünkü O çok bağışlayıcıdır. (Bağışlanma dileyin ki) üzerinize gökten bol bol yağmur indirsin; mallarınızı ve oğullarınızı çoğaltsın, size bahçeler ihsan etsin ve sizin için ırmaklar akıtsın!” [12]

Abdullah Baba’m (rahmetullahi aleyh) şu hadis-i şerifi okuyarak şöyle buyururlardı:

“Oğlum! Bir insan oturup ‘Sübhânallâhi ve bihamdihî, Sübhânallâhi’l-Azîm ve bihamdihî, estağfirullah’ zikrini yüz defa söylese; günahları yedi kat yerler ve gökler kadar çok olsa bile Allahu Teâlâ onu affeder ve mağfiret buyurur.”[13]

Bir defasında bir sahâbî, Resûlullah Efendimize (sallallahu aleyhi ve sellem) gelerek dünyanın kendisinden yüz çevirdiğini ve malının azaldığını, fakirlikten sıkıntı çektiğini arz eder. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz ona şöyle buyurur:

“Sen meleklerin tesbihinden ve mahlûkatın rızıklandığı zikirden habersiz misin? Fecrin doğuşundan sabah namazını kılıncaya kadar yüz defa ‘Sübhânallâhi ve bihamdihî, Sübhânallâhi’l-Azîm, estağfirullah’ de. Böyle yaptığında dünya, istemese de sana boyun eğerek ve küçülerek gelir. Allahu Teâlâ, söylediğin her bir kelimeden kıyamet gününe kadar Kendisine tesbih edecek bir melek yaratır. O meleğin tesbihinin sevabı da sana yazılır.”[14]

Bu sebeple, istiğfâr ve tesbihlere gereken ehemmiyeti vermeli, Resûlullah Efendimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem) bizlere öğrettiği zikirleri hayatımızın bir parçası hâline getirmeliyiz.

Asıl, bir de size Seyyidü’l-İstiğfâr duasını tembih edeceğim. Bu duayı sabah namazından sonra ve akşam namazından sonra mutlaka okuyunuz. Bir dakikanızı bile almaz.

Resûlullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) bu duanın fazileti hakkında şöyle buyurmuştur:

“Kim inanarak ve sevabına gönülden bağlanarak bu duayı gündüz okur da akşam olmadan vefat ederse, o kimse cennet ehlindendir. Kim de inanarak ve sevabına gönülden bağlanarak bu duayı gece okur da sabah olmadan vefat ederse, o kimse de cennet ehlindendir.”[15]

Seyyidü’l İstiğfâr Duası

Okunuşu:

Allâhümme ente Rabbî, lâ ilâhe illâ ente. Halaktenî ve ene abdüke. Ve ene alâ ahdike ve va‘dike mesteta‘tü. Eûzü bike min şerri mâ sana‘tü. Ebûü leke bi-ni‘metike aleyye ve ebûü bi-zenbî. Fağfir lî, fe-innehû lâ yağfiru’z-zünûbe illâ ente.

Manası:

“Allah’ım! Sen benim Rabbimsin. Senden başka hiçbir ilâh yoktur. Beni, Sen yarattın, ben Senin kulunum. Gücüm yettiği kadar Sana verdiğim söz ve ahit üzereyim. Yaptıklarımın şerrinden Sana sığınırım. Bana verdiğin nimetleri itiraf ederim. Günahımı da itiraf ederim. Beni bağışla. Çünkü günahları Senden başka bağışlayacak yoktur.”

Seyyidü’l İstiğfâr duasını nerede bulunursanız bulunun okumaya gayret edin. Sabah ve akşam bu duayı ihmal etmeyin. Allah’ın izni ve inayetiyle büyük bir rahmet-i ilâhiyyeye vesile olacaktır.

Resûlullah Efendimize (sallallahu aleyhi ve sellem) bir sahâbî gelerek:

“Yâ Resûlallah! Çok öfkeleniyorum. Bazen bazı şeyleri birbirine karıştırıyorum. Hatta kimi zaman nerede, ne yaptığımın bile farkına varamıyorum.” der.

Bunun üzerine Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretleri şöyle buyurur:

“Öyleyse ikindi namazından sonra bir kenara çekil ve yetmiş defa ‘Estağfirullah el-Azîm’ de. Böyle yaptığında Allah seni sâdıklardan yazar ve üzerindeki bu hâli senden giderir.”

Onun için kardeşlerim, “Hocam, evde sıkıntı var, ne yapalım?” diye sorulduğunda istiğfara sarılıyoruz.

Rızıkta sıkıntı mı var? İstiğfar ediyoruz.

Çoluk çocuk söz dinlemiyor mu? İstiğfar ediyoruz.

Her türlü hâlimizde Rabbimize yöneliyor, Ondan af ve mağfiret diliyoruz.

Rabbimiz, Üstadımızın himmet ve feyziyle, Kendisine lâyık bir kul olmayı cümlemize nasip ve müyesser eylesin. Hepimizden razı olsun.

Geceniz ve cumamız mübarek olsun. Allah’a emanet olun inşallah.

[1] Nûr Suresi, 31

[2] Tirmizî, Daavât, 98

[3] Enfâl Suresi, 33

[4] Tirmizî, Tefsîru’l-Kur’ân, 8 (Hadis no: 3082)

[5] Hâkim en-Nîsâbûrî, el-Müstedrek ale’s-Sahîheyn (Cilt 1, Shf: 512):

[6] Müslim, Mesâcid, 135

[7] Hûd Suresi, 114

[8] Buhârî, Mevâkît, 4; Tefsîru Sûre, 11/6; Müslim, Tevbe, 39-43

[9] Buhârî, Farzu'l-Humus, 6; Fezâilü Ashâbi'n-Nebî, 9; Müslim, Zikir, 80

[10] Bakara Suresi/152

[11] Hâkim en-Nîsâbûrî, el-Müstedrek ale's-Sahîhayn, Kitâbü't-Tefsîr, Sûretü't-Talâk, Hadis No: 3824; Taberî, Câmiu'l-Beyân, Talâk Suresi Tefsiri; İbn Kesîr, Tefsîru'l-Kur'âni'l-Azîm, Talâk Suresi 2-3. ayetlerin nüzul sebebi

[12] Nûh Suresi , 10-12

[13] Buhârî, Daavât, 65, hadis no. 6405; Müslim, Zikir, 10, hadis no. 2691; Tirmizî, Daavât, 5, hadis no. 3466.

[14] Gazâlî, İhyâu Ulûmi’d-Dîn, Kitâbü’l-Ezkâr ve’d-Deavât, tesbih ve tahmidin fazileti bahsi.

[15] Buhârî, Daavât, 2, 16; Ebû Dâvûd, Edeb, 101; Tirmizî, Daavât, 15; Nesâî, İstiâze, 57.